De volmaakte formule

Het is absoluut niet te geloven. Ik heb het gevoel alsof ik meerdere levens tegelijk leef zo onrustig is het in mijn hoofd en dat heeft weer zijn uitwerking op mijn dagelijks leven. Ik ren en ik vlieg zonder doelstelling of actieplan. Het zijn de sterke, soms vaak korte termijn behoeftes waar ik als een kip zonder kop achterna loop.

Mijn dagen beginnen daarom ook leeg en het sterkste verlangen dat mij als eerste bereikt krijgt de eerste prioriteit. Normaal gesproken is de eerste prioriteit school, en niet vanwege mijn moordende lesrooster, maar simpelweg om even een praatje te maken met Jacqueline, (de enigste persoon binnen school met wie ik mij werkelijk kan identificeren) die altijd rond twaalf uur weer richting huis gaat om daar verder te werken. Als Jacqueline naar huis toe is valt school weg in de schaduw en haast ik mij naar de stad en dat meestal zonder enige reden. Als ik eenmaal in de stad ben aangekomen voel ik me thuis. Kort daarna zoek ik de spanning op door in de supermarkt mijn eierkoeken en koude koffie af te rekenen bij mijn favoriete kassa meisje waarvan ik overigens de naam nog steeds niet weet. Al voorziet ze de langste rij, deste meer tijd ík heb om te genieten van de euforie die door mijn lichaam raast na het winnen van haar lach. De toerenteller weet zich te stabiliseren na een grote slok van mijn goed geschudde Café Fresco Macchiato, en een hap van mijn eierkoek. En daar stopt het.

Normaal gesproken heerst er dan een grote leegte tot aan het moment dat ‘s avonds mijn training weer begint. Stel je eens voor; naast deze leegte lijkt zelfs een isoleercel rijk gedecoreerd, maar gelukkig was vandaag anders. Vandaag heb ik de leegte bestreden met het kopen van boeken met daarin meesterwerken van de grootste grafische vormgevers die onze wereld kent, van vroeger tot nu. Ik noem ze alle; heilige Bijbels van de digitale wereld en zo trots ben ik er ook op. Ik vind delen van mij terug. Ik ben productief, en productiviteit equels geluk staat gelijk aan dat geluk dat zorgt voor productiviteit. Gewonnen, kleine beetjes geluk kietelen mij uiterst fijn en soms zelfs schaamteloos als ik weer eens gillend de spuiboulevard afrijd en dan beseffen dat je de dag met niks bent begonnen. Zo is elke dag een avontuur, want wie of wat zal mij morgen doen verrassen? Dit – is – mijn – leven!

Voor nu dus gewoon even helemaal tot mezelf komen, en daarbij is er een grote plek gereserveerd voor vrienden, kleine beetjes geluk en zelf expressie, in mijn ogen haast een volmaakte formule. “Alleen Sanne mist nog..” denk ik stiekem. Gelukkig heb ik vrienden die mij voorzien van een groot deel van mijn dagelijkse afleiding dat mij grotendeels doet behoeden tegen mezelf, is het niet doormiddel van een activiteit dan is het wel vanwege de bewondering die men teweeg brengt. Samen, het hoeft niet altijd in de hand, het kan ook in het hoofd met als gevolg dezelfde glimlach. Daar ben ik dankbaar voor en dat koester ik.