Vluchten voor Kanker

Pas sinds dat iemand in mijn naaste omgeving is komen te overlijden aan de gevolgen van kanker sta ik open voor de angst ooit zelf kanker te krijgen. Kanker en haar gevolgen heb ik altijd miskent, puur om de reden dat ik kanker niet met mij associeerde. Maar als zo iemand dichtbij je plotseling lijd aan kanker dan zit je er middenin en kun je de confrontatie niet uit de weg. Nu is het woord kanker vet gedrukt, in een gesprek van mensen op straat, een artikel in de krant, gescheld op televisie of in speculaties waarin word aangehaald welke stoffen er kankerverwekkend schijnen te zijn.  Een vriendin van mij studeert geneeskunde: “1 op de 3 mensen krijgt kanker Amel” ze zit er op het moment middenin, “dus als hier nog iemand had bij gezeten was het één van ons drie” en dan te weten dat normaal gesproken mijn vriendin hier bij zou hebben gezeten. Het voelt raar om anno 2011 nog te moeten opzoeken wat kanker nou eigenlijk betekent maar kanker is nu éénmaal de realiteit en niet meer te ontkennen. Ik durf de ziekte kanker nu aan te kijken en ik durf er over te filosoferen, ik zie dit als een stukje voorbereiding op een toekomst waarin kanker misschien wel als normaal word beschouwd. Confronterend, ik heb er dan ook niet voor niets over getwijfeld om gewoon te vluchten voor kanker, gewoon rennen en netwerkstralen ontwijken, bluetooth en infrarood, stoppen met het eten van patat, frikandellen en chips, het drinken van drinkyoghurt, volle melk, light producten en water uit plastic flesjes en vooral geen kauwgum kauwen, bakken in de zon en haren wassen met shampoo en conditioner al rennend terwijl ik door mijn familiestamboom blader om te ontdekken of ik misschien erfelijke kankergenen met mij meedraag.  Tuurlijk is goed écht gezond eten een pré maar als je wilt rennen voor straling dan zul je je hele leven op de vlucht zijn.