Fulltime

Morgen moet ik weer om acht uur werken en vandaag was ik al te laat. Ik trek het niet meer. Ik leef in het luchtledige en daar voel ik me thuis. Ik vind mijn werk niet meer leuk, al ben ik met mijn flexibiliteit, vaardigheid en intuitie voor een groot deel verantwoordelijk voor het succes van het bedrijf. Ik moet zoveel van mijzelf inleveren en dat alleen maar om als pion mee te spelen in het ‘spel des levens’ en het neemt beslag op wie ik werkelijk ben. Geen uren meer om te schrijven of momenten van totale overgave aan mijn diepste gevoelens. Schrijven, tekenen, de tijd voor expressie, de tijd dat ik echt mens ben. Mijn karakter blijkt niet geschikt voor zakelijk voedsel en dat komt met beperkingen. Hoe moet ik het zeggen, de zakelijke sleur weet mijn irrationele leefstijl waar ik me zo thuis in voel goed uit te bannen. Geef mij mijn beelden en verhalen als kosteloos vermaak waarmee ik mijzelf graag sier, al geeft dat eenzaamheid vrij spel. Momenten dat je met kunst in je handen staat voor wie het kunst vindt, en vuilnis voor wie het vuilnis. Persoonlijk liever dat, dan van acht tot vijf en twee lege handen. Nu ben ik uit mijn slaap gevlucht om mijzelf niet te verliezen. Ik offer mijn slaap op voor mijzelf, en mijn werk krijgt alles wat daar van over blijft. Uiteindelijk offer ik mijzelf op voor mijzelf, want als ik word ontslagen krijg ik mijn leven terug en dat is voor mij een gouden handdruk.