Softijs

Als de liefde zorgeloos is dan is dit een eenvoudig aanzicht. Een uitgerekte houten vloer zo glad als de vloer van een balzaal, iets wat scheef maar prachtig in haar context. Een langwerpig gevormde houten kamer waarin op afstand een bal kan worden overgegooid. De muren zodanig egaal dat zij de werkelijke diepte doen vertekenen, zo perfect eenvoudig!

Maar wanneer men angstig is of twijfelend, dan kan het aanzicht wel eens onvoorspelbaar geacht worden. Een bol van bladeren, nat en dor met een geur van doordringende puurheid: “wat is die lucht?” Die lucht is heerlijk zeg ik stiekem. De bol waarin je verstrikt zit strekt drie meters hoog in de wind op een constructie van watten, stro en haren. Een grote dreadlock van verwarring, dit alles in de vorm van een obliehoorn met daarop een bolletje ijs of anders gezegd een langwerpige verticale portie taze kadayif met daarop een bolletje dolmadakia me rizi!