Zonder Belichaming

Ik wilde iets vanuit de derde persoon schrijven, over dat ik vroeger een goede vriend had die ik enorm hoog had zitten. Daarbij wilde ik het verhaal vertellen over dat hij er soms naar verlangde om volledig zichzelf te kunnen zijn, alleen dan zonder belichaming… Toen ik er aan begon dacht ik bij mezelf, wie houd ik voor de gek? Het gaat over mijzelf.

Die vriend echter heeft daadwerkelijk bestaan. Ik nam hem als voorbeeld omdat ondanks dat onze wegen zijn gescheiden, ik mij heel goed zou kunnen voorstellen dat hij zonder belichaming nu de engel op mijn schouder geweest had kunnen zijn.
Misschien dat het missen van hem deze gedachte extra heeft aangezet, al komt het verlangen al langere tijd vanuit mijzelf.

Ik kan voor me zien dat ik voor iemand ook weleens deze engel zou kunnen- en willen zijn. Misschien toch liever iets minder cliché, gewoon de persoon die ik nu ben met de kennis en ervaring die ik nu heb. Niets meer en niets minder, zoals je nu van mij houd en zoals jij me nu respecteert. Zonder lichaam om te beoordelen. Zonder imperfecties die bij-gedachtes oproepen of kadergevoelige lichamelijke eigenschappen. Nee, gewoon een lichte bries ergens tussen hemel en aarde.. dat ben ik. Op een plek waar ik er altijd voor je kan zijn.

Het voelt in eerste instantie zo ontzettend veilig en zinrijk, maar ik sta er ook bij stil dat het een vlucht kan zijn van een lafaard die alle confrontaties wil vermijden. Het klinkt niet als oneerlijk om ervoor te kunnen kiezen om in vertrouwen genomen te worden op basis van hoe ik voel, in plaats van hoe je mij ziet.

Misschien ligt het gevoel juist in de glimlach? De schitteringen in de ogen en de persoonlijke imperfecties? De aanraking, esthetiek en schatbaarheid?
Al met al vind ik het mooi hoe een vertroebeling van een opeenstapeling van onzekerheden kan leiden tot zo een heldere gedachte.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *