Het einde van de zomer

Ik schrijf dit stuk om mijzelf voor te bereiden op het naderende einde van de zomer. Ik zet mijn euforie niet graag in de etalage, maar het is een zomer geworden waar ik echt dankbaar voor ben! Hoe mooi is het dat je aan het einde van een lang sport seizoen nog wekelijks geluk mag ervaren door met enkele van je teamgenoten te eten aan de kust? Ik denk aan de keren dat ik weer te lang blijf hangen op de sportvereniging en ik me haast om mijn vriendin nog te zien voordat ze in slaapt valt, dit terwijl ik met hoge snelheid onder een oranje lucht door fiets met de warme wind langs mijn oren. Ik kan me niet voorstellen dat niet iedereen van iets geniet op dat moment.
 
We zijn nu een paar maanden verder. Ik fietste vanavond voldaan naar huis na de eerste training van het seizoen. Zelfde tijd, zelfde weg, zelfde fiets. Maar niet hetzelfde licht. Op dat moment besef ik me dat de zomer bijna is afgelopen. In de zomer geniet je tussen je bestemmingen door van alles wat er om je heen gebeurt. Van die kleine eenden op de weg tot aan die oldtimer die vaker in de garage staat dan dat hij rijdt. Elke rit weer, van de éne bestemming naar de ander. Dat is dalijk niet meer zo.
 
Vroeger keek ik op tegen de herfst, en met name de winter. Tot dat een vriendin mij vertelde dat ze juist hield van de winter. Ik snapte niet waarom en het heeft mij destijds gedwongen om er over na te denken, en als je het een eerlijke kans geeft hoeven die koude maanden inderdaad niet persé iets te zijn om tegenop te kijken. Sterker nog ik kijk er nu zelfs naar uit!
 
Het is de tijd dat je recht op je bestemming af gaat en je blij bent dat je er bent. Je bent er omdat je er wilt zijn, niet omdat je toevallig voorbij kwam. Warmte van een kachel is kostbaar en je deelt het gauw met anderen. De kinderen zullen vaker thuis zijn rond etenstijd, in de meeste gevallen ook iets om naar uit te kijken. Liefde krijgt een andere gloed en het zelfde geldt voor verdriet, alsof er nu oppeens veel meer tijd voor is. De winter heeft dus zo haar charme.
 
Het hoeft niet persé te sneeuwen, het is mooi, maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat je in de winter gewoon net iets meer van jezelf geeft. Is het niet omdat je ’s avonds op de fiets zit naar huis met je muts op, tegenwind en je winterjas aan, dan is het aan het einde van de dag wel als je tegen je geliefde aanschuift op de bank als het al rond zes uur donker is.
 
Maar voor ik de winter tegemoet ga, waar voor iedereen zoveel in zit, bedank ik de zomer voor wat het me heeft gebracht. Ik zou het mezelf hebben verweten als ik er niet een moment bij had stilgestaan.