Overthinking Time

Ik mag me bewijzen dit jaar. Onder meer naar mijzelf, door wat meer te schrijven. Het is een tijd geleden dat ik veel op papier wist te zetten zonder daar al te veel over na te hoeven denken. Tegenwoordig is alles een barrière. Teveel angsten, teveel tegenstrijdige gedachtes. Alleen schrijven over liefde kan dit doorbreken. Dit zal dus ook gebeuren. Er is liefde in overschot.

Maar ik ben recentelijk ook gefascineerd geraakt door tijd. Misschien is het omdat ik dertig ben geworden. Misschien leg ik alles op de weegschaal en vergelijk ik alles met elkaar. Hoe ik ben, hoe ik was, wie ik wil zijn, wat ik wil bereiken. Ik besef dat de tijd snel gaat en ik realiseer me: ik leef nu!

Maar dat is een cliché. Waarom is het een cliché om te zeggen dat je dingen nu moet doen, Is het een cliché omdat we het weten? Is het een cliché omdat we niet weten hoe we het moeten bereiken of is het een cliché omdat het simpelweg niet kan? Trekt het systeem te sterk aan ons, dat het ons daarom niet lukt? Hebben we er eigenlijk toch geen behoefte aan? Of doen we simpelweg alles al wat we graag zouden willen doen? Als we er over gaan discussiëren dan weet iedereen het wel, maar als iemand het zegt is het een cliché.

Ik heb veel over tijd nagedacht recentelijk. Kunnen we leven op een wereld waarin er geen tijd referenties bestaan? Geen kalender, geen onderscheid tussen dag en nacht. En mocht je in dat geval toch een horloge om hebben dan zou deze slechts de jaartallen één, vijf-en-twintig, vijftig, en vijf-en-zeventig laten zien. Alle verdeeld over vier posities.

Zouden we het volhouden of zouden we er aan onderdoor gaan door een gebrek aan perspectief? Zouden we ons lichaam tot rust kunnen brengen als wij zelf de baas zijn over dag en nacht? En met welk doel zouden we wakker worden?

Ik vind het lastig om het me in te beelden, of het een mens iets zou opleveren. Daarentegen weet ik ook niet wat het ons oplevert om het gevoel te hebben dat we elk jaar opnieuw beginnen. En elke dag om de zelfde tijd opstaan is ook maar net als het in een constante snelheid omslaan van een bladzijde. Waarvan als de tijd mee zit je al weet wanneer je bij het einde bent.

Misschien is dat het wel waarom het ons niet lukt om eruit te halen wat erin zit. We doen onszelf tijd tekort!