Yagmur

Ik weet het zelf ook niet, of doe ik slechts alsof ik het niet weet? Ik stort mijzelf ter aarde. Ik laat mijn hoofd langzaam uit de aarde opkomen en ik zie hoe zij geworteld is met de wereld. Gefascineerd kijk ik naar een magisch web van complexe aanhechtingen als een van zijde geweven koningsmantel. Het is één van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien. Ik voel me zwak en ik wil naast haar staan, ik wil met haar dansen terwijl ik haar aankijk, maar dat kan ik niet. Ik ben niet sterk genoeg en zit daarom slechts geknield in de aarde. Ik kijk omhoog en ik zie bewolking. Hoe mooi moet een bloem zijn die op zulke wortels rust? Net wanneer ik denk dat haar bloem slechts is gegund aan de grote mens, drijven de wolken uit één, waarop ze mij aankijkt en zegt; jij bent de eerste die me ziet.